De les van Harvard was gelukkig voorbij, al was Lyra al wat eerder weg geglipt. Al kreeg ze het idee dat iemand haar volgde, ze nam een paar extra sluiproutes om zo bij een redelijk geheim deel van Zweinstein kwam, nuja, geheim was het niet echt. Alleen het aantal mensen dat er van af wist was gering, aangezien er soms best gevaarlijke fabeldieren schuilde. In de soort stallen kon je het noemen, werden alleen mensen met genoeg ervaring binnen gelaten. Wat de meeste mensen van deze school dus afschreef, met geluk kwam een zevende jaars student hier binnen. Maar Lyra had al vanaf dat ze kon lezen alle leerboeken over Fabeldieren gelezen, het rook altijd vertrouwd in de stal. Al werden hier geen paarden gehouden, er leefden vaak fabeldieren die ziek waren. En tijdelijk meer zorg nodig hadden, nu waren de twee vogels die Lyra voor haar les wilde hebben hier. Ze had ze al eerder laten komen. De twee hadden een goede band met haar opgebouwd, al had ze hun niet getemd. Als je een dier zijn leven redden werden het vrienden voor het leven. Met twee hoog gefloten tonen kwam er een majestueuze rode vogel aangevlogen. Zijn veren hadden altijd een mooie warme gloed, het was absoluut geen zware vogel en zweefde neer op haar hand. Het eerste hok ging open en na even in de ogen van het dier te hebben gekeken vloog hij het hok in en Lyra liet het deurtje dicht gaan. Met een paar laag gefloten tonen kwam de andere vogel tevoorschijn, hij zag er armoedig uit hoe goed je hem ook verzorgden. Hij had zwarte veren met een groene gloed als het licht er op een goede manier opviel. Het leek net een ondervoede gier, het tweede hok stond open en hij vloog eerst even op haar hand. Beet zachtjes een beetje in haar vingers terwijl ze zijn borstveren aaide. 'Over een uur zijn jullie vrij om te gaan.' zei Lyra zacht. Met een zwiep met haar toverstok, en de spreuk Wingardium Leviosa liep Lyra het gebouw uit terwijl de twee hokken naast haar zweefden. Ze liep langs te stenen cirkel, ze had nog even voor de les zou beginnen. Al was ze er zeker van dat ze sinds de stallen al niemand meer gezien of gehoord had.

Ze kwam bij de rand van het bos aan, waar een halve cirkel was met een stenen muurtje, en ze zetten de twee hokken op gekapte boomstammen. En nu nog even wachten tot de klokken luiden zodat de leerlingen naar de les zouden komen. Want het was bekend dat de zesde en zevende jaars moesten komen, maar niet wie de les zou geven.

Arnoud was heel de ochtend al niet op de lessen geweest. Hij had er geen zin in. Hij had geen zin in Spreuken en Bezweringen Les. Dat gepraat van Professor Harvard dat had hij wel vaak genoeg gehoord. Maar de les fabel verzorging voor fabeldieren sloeg hij maar niet over. Hij was wel benieuwd naar de nieuwe professor verzorging fabeldieren. De vorige Professor jah die was nou niet echt goed in zijn vak. Met onschuldigen ogen keek hij even weg. Wist hij veel dat niet te veel murtlapgroeisels in zijn brouwsel had moeten gooien. Gelukkig was hij niet de gene die het had opgedronken. Maar de professor was met grote plukken paars haar uit zijn oren weggerend. Hopelijk voor de volgende professor wist die wel wat hij deed. Misschien had die professor ook wel wat te eten voor max zijn jarvey. Zijn favorieten eten bij elkaar sprokkelen was nou niet het makkelijkste wat er was. Daar had hij heel de ochtend dan nu ook aan besteed. In het verboden bos had hij gezocht naar kabouters. Na de vele uren had hij er maar twee gevonden. Twee groten dat wel. Maar max was nog te klein voor hem. Zoon grote prooi kon hij nog niet op. Maar ze waren wel geschikt om een babypapje van te maken. Zo had hij nog wat eten voor 2 dagen.

Onder tussen kwam het stene muurtje die als school banken werden gebruikt in het zicht. Hopelijk was er geen leraar anders kon hij een flinke straf verwachte dat hij uit het verboden bos kwam. Maar enkel een van zijn mede leerlingen zag hij staan tussen twee kooien in. Dus liep hij op zijn dooie gemak naar het muurtje. Bij aankomst viste hij max uit zijn zak die daar heel de ochtend al had liggen. Pitten eerst was hij wel nieuwschierig geweest. Maar al snel had hij dat opgegeven en was hij in slaap gevallen. Zelf plofte hij neer op het stene muurtje zonder een aandacht te schenken aan het meisje. Hij ging op het stene muurtje liggen en legde max op zijn borst. Hij viste een klein speeltje uit zijn zak en begon dat rustig voor max zijn neus heen en weer te bewegen.
Hij keek even het meisje aan en vroeg toen. 'waar is de nieuwe professor'

Dean liep op zijn gemak het kasteel uit en zette koers naar het verboden bos. Hij had Verzorging van Fabeldieren, niet een van zijn favoriete vakken maar hij was toch nieuwsschierig. De vorige leraar bakte er niks van en het schoolhoofd had geen nieuwe leraar aangewezen. Dean zag in de verte 2 mensen staan en toen hij wat dichterbij was kon hij Lyra Lupos ontdekken en ook zag hij nog een een leerling van het huis van Huffelpuf. Hij keek even omzich heen of hij ook Lyra's zusje zag maar die was nergens te bekennen. Ondertussen was hij bij de stenen aangekomen. Dean wou iets zeggen maar in zijn ooghoek zag hij een gedaante verschijnen.
"Professor, wat doet u hier?'', vroeg hij aan het gestalte.

Neville was na zijn les zijn leerlinge Lyra Lupin gevolgd tot aan het verboden bos. Dit had ze niet doorgehad, maar de meeste zouden dat niet doorhebben. Toen Lupin niet meer alleen was stapte hij het licht in.
"Professor, wat doet u hier?'',vroeg Dupont aan hem. "Ik kom hier de nieuwe docente controleren en of assisteren, zodat ik zeker weet dat ze de kennis heeft en het aankan'',begon Neville. "Natuurlijk in opdracht van het schoolhoofd", vervolgde hij terwijl hij naar Lyra Lupin keek. "Jullie zullen niet merken dat ik er ben.''
Neville ging met tegenzin op een steen zitten. Zijn rug deed ontzettende pijn maar hij liet het niet merken aan zijn studenten. Vervolgens haalde hij een perkament tevoorschijn en een veer.

Ze keek naar haar twee gevleugelde vrienden, en glimlachten. Het waren prachtige beesten, en hun karakters waren geweldig. Al moest je wel de moeite nemen ze te leren kennen, en ze moeten je natuurlijk mogen anders kom je niet ver. Lyra was er van overtuigd dat iedereen de rode vogel zou herkennen, maar de zwarte was een tijdje populair geweest, maar dat was een tijd terug. Zou iemand hem herkennen? Met opgetrokken wenkbrauw keek ze naar een zevende jaars Huffelpuf die het bos uit kwam. Lyra was er vaak te vinden, vooral omdat daar bijna alle fabeldieren zaten die in de lessen gebruikt werden, dus ze moest ze vangen, observeren of verzorgen. Maar dat was geen reden voor andere leerlingen om in het Bos te zijn. Opeens zag ze iets op zijn buik liggen, en Lyra was tot haar oren verliefd. Het fabeldier had de gedaante van een fret, maar als kenner wist ze dat het een Jarvey was. Maar haar blik viel op de jongen zijn gezicht toen hij vroeg waar de nieuwe professor was. Voor Lyra kon antwoorden zag ze Dupont en Harvard aan komen lopen. Nu wist Lyra het zeker, Harvard had haar geprobeerd te volgen, maar was haar in het begin kwijt geweest. Ugh, waarom, waarom nou precies die leraar..

Nog voor Lyra tegen Harvard kon zeggen dat hij wel weg mocht gaan vroeg Dupont wat hij hier deed. En toen vertelde Harvard op zijn beurt dat hij haar kwam controleren en of assisteren. Al kreeg ze het idee dat hij geen idee had, wie hij precies ging controleren. Lyra had moeite niet over de grond te gaan rollen van het lachen, hij haar helpen? Ze werkte al meer dan zeven jaar met fabeldieren, en ze kende haar lesdieren. 'Ik vraag me af waar de rest blijft.' zei Lyra rustig. 'Eigenlijk moet de les wel gaan beginnen, anders is er waarschijnlijk tijdnood.' zei Lyra, en leunde tegen het stenen muurtje aan dat het dichtstbij haar en de hokken stond.

Dean keek van Lyra naar de 7e jaars en van de 7e jaars weer naar Harvard. 'Ik vraag me af waar de rest blijft.' zei Lyra rustig. 'Eigenlijk moet de les wel gaan beginnen, anders is er waarschijnlijk tijdnood.' Dean dacht na over haar woorden want in al die jaren dat hij bij haar in de les had gezeten had ze nooit een woord over tijdsnood gezegt. Het leek net alsof zij de docent was.
Hij verwierp de gedachte en ging vooraan zitten met zijn oog gericht op de rode vogel dat duidelijk een Feniks was.
"De docent kan niet verweg zijn, anders zouden hier geen fabeldieren zitten". Dean stond op en liep kalm naar de rode vogel toe. Die bekeek hem aandachtig en volgde elke beweging van Dean. Op een gegeven moment keek de vogel hem recht in zijn ogen aan en hij zag iets wat leek op kalmte, iets wat hij ook soms zag bij zijn valk. Dean stak zijn hand uit een aaide zijn kop en de Feniks sloot zijn ogen. Vervolgens fluisterde hij iets onversaanbaars tegen de Feniks, aaide hem over zijn kop en ging weer terug naar zijn plek.

Vanaf de rand van een redelijk hoge muur klonk een schelle fluit. Donkere ogen gleden over het gebied onder de muur. Van boven de jongedame die op de muur zat klonk een kreet, een antwoord. Een havik vloog in cirkels naar beneden toe en lande op de arm van het meisje. Ze streelde de veren van de vogel en gaf 'm een muis te eten. "Soms wilde ik dat ik net zo vrij was als jij," mompelde ze zachtjes tegen de vogel, terwijl ze goedkeurend over z'n kop heen aaide en daarna rond keek. Ze voelde zich altijd zo gevangen hier in het kasteel. Het liefst wilde ze hier weg, de wijde wereld intrekken. Gewoon een rondreis maken, nieuwe plekken ontdekken en zo.

Met een zucht stuurde ze de vogel weg en sprong van het muurtje af. Ze moest maar eens op weg gaan naar haar les. Verzorging van Fabeldieren, toch wel één van haar lievelings onderwerpen. Misschien ook vanwege haar afkomst. Ze was immers het zusje van de dochter van een weerwolf, maar goed. Lyra en zijzelf waren trouwens geen echte zussen. "In bound, not in blood," werd vaak over hen gezegd. Zze glimlachte even bij deze gedachten en liep verder.

De eerste wie haar opviel was die irritante Dupont. Ze had vaker heibei met hem gehad, jammer genoeg. Ze vond het zo jammer dat haar vuist zijn kaak nog nooit had aangetikt, dat zou zo geweldig zijn. Ze negeerde de jongen en zag dat Lyra voor aan de groep stond. Ze was de professor!? Wait whut? Iemand zou het haar waarschijnlijk wel hebben gezegd, maar meestal interesseerde ze zich niet voor dat soort dingen. Well, nevermind. "Professor," zei ze statig, zowel tegen Lyra als tegen Harvard, die ze later opmerkte. Ze pakte haar boek, schoot een dodelijke blik op Dupont af en ging in kleermakers zit zitten.

Hij bleef zijn klasgenoot even aan kijken. Maar hij werd al snel afgeleid door max die zijn kans schoon zag en richting de vogels snelde. 'max' klonkt het hard. Maar het beestje leek niet echt te luisteren. Hij vloog meteen op het beest af. Het lukte hem net op max bij zijn staart grijpen voor dat de de vogelkooi bereikte. Maar door zijn haast verloor hij zijn evenwicht knalden hij tegen de muurtjes aan waar de vogels op stonden. Kort daarna klonk er een harde klap van een ijzer kooi samen met paniekerig gefladder.'sorry' klonk er kort uit zijn bek. Zachtjes vervloekte hij max die ondertussen veilig in zijn handen lag. Hij stond op en duwde max in de handen van zijn klasgenoot die nu blijkbaar de proffesor verving. 'laat hem niet ontsnappen' mompelde hij. Hij liep daarna naar de kooi waar de zwarte vogel nog steeds paniekerig met zijn vleugels fladderde. Hij wou de kooi eerst open maken. Maar dat zou zijn klasgenoot niet echt in dank afnemen de vogel zou er zo van door zijn. Hij zette de kooi dan ook terug op de muur en viste een klein zakje met insechten die hij had verzameld voor zijn klasgenoot uit zijn zak. Gelukkig bleef max daar wel van af. De vogel leek ondertussen al wat gekalmeerd maar leek nog steeds niet zo rustig als eerst. Hij liet even het insect zien en gooide daarna het insect in de kooi. Hij keek max daarna even aan. 'dat beest ooit nog manieren aan leren dat werd een flinke klus. Terwijl zijn opa toch een veel handiger beest was. Hij had max een halfjaar geadopteerd na dat zijn vorige jarev was overleden. Het was de opa van max geweest en hij vond het wel toepasselijk om in de zelfde bloedlijn te blijven. 'sorry' zij hij deze keer wat duidelijker

Snel rende Daniel de heuvel af richting het verboden bos waar er werd lesgegeven. Al snel zag hij een groepje mensen staan. Toen hij wat dichterbij was zag hij professor Harvard staan. Daniel was verbaasd. Wat doet Harvard hier? Ten eerste is hij geen docent fabeldieren en ten tweede heeft hij niks met dieren, dacht hij. Daniel was bij de groep aangekomen.
"Professor Harvard", zei hij tegen Harvard. "Miss Lupin en Miss Black, leuk jullie te zien." De andere leerling kende hij niet maar hij zei ook beleefd gedag tegen hem.Als laatste ging hij naast zijn tweeling broer zitten."Jij bent hier vroeg, normaal kom je altijd pas laat aankakken",zei hij tegen zijn look a like. De twee waren op dit moment alleen te onderschijden aan hun Ravenklauw en Griffoendor Embleem.... en hun gedrag, want Daniel was de beleefdste van de 2.

Daar kwamen haar zus Valaina, en de tweelingbroer van Dean, Daniel aan. Dat moest iedereen zo'n beetje zijn. Lyra was blij haar zus te zien, een soort steuntje waar ze zich aan vast kon houden. Valaina zou altijd intresse tonen, en luisteren. Zelfs al kon het haar normaal geen bal schelen wat er in deze les misschien gezegd zou worden. Valaina kende Lyra goed genoeg, om te weten dat al zou ze het niet nu laten merken. Er toch wat zenuwen zaten in haar lijf. Dean had voorzichtig de Feniks geaaid, en Lyra weerhield zichzelf om hem terug te sturen. De Feniks was een zachtaardig wezen, de zevende jaars Huffelpuf die er al was aangekomen toen Lyra net was gearriveerd, riep opeens: 'Max' Lyra zag iets rennen waar de jongen achterna ging, tot haar grote vreugde was het een jonge Jarvey. De Jarvey die de naam Max droeg, was net op tijd gevangen door de jongen. Maar hij verloor wel zijn evenwicht en knalde vol tegen de kooien aan. De kooien vielen tegen elkaar aan, Lyra kon ze nog net een beetje overeind houden, de jongen duwde Max in haar vrije hand, en toen de kooien overgenomen werden keek ze naar de Jarvey. Hij zag er gezond uit, voorzichtig aaide ze hem. En voelde zijn kleine tandjes in haar vinger, blijkbaar had hij honger. 'Sorry kleintje, momenteel heb ik niks voor je. Na de les zal ik wel iets voor je pakken.' zei ze met een glimlach tegen het diertje. De jongen verontschuldigden zich weer, en vanuit haar ooghoeken zag Lyra hoe Valaina een dodelijke blik wierp op Dean. Ze was blij dat er toch nog een Dupont was die wel manieren kende.

Lyra gaf Max terug aan Arnoud, en keek hoe hij ging zitten, ze merkte dat hij de zwarte vogel een insect had gegeven die hem dankbaar op at. Lyra ging voor de twee hokken staan, en keek de groep rond. 'Goed, aangezien ik denk dat dit de klas wel zal zijn kunnen we maar beter beginnen. Ten eerste wil ik zeggen dat ik de docent zal zijn tot onze oude leraar of beter is, of er een andere leraar gevonden is. Zoals de meeste weten is mijn naam Lyra, zo mogen jullie me ook gewoon blijven noemen. Zolang je maar beleefd blijft.' met die laatste woorden bleef haar blik even op Dean hangen. Daarna keek ze met een brede glimlach de klas weer in. 'Ik heb twee pracht exemplaren meegenomen voor de les van vandaag. Iedereen weet een van de twee vast wel te benoemen, maar nu is mijn vraag. Kunnen jullie me ook vertellen wat de zwarte vogel eigenlijk is.' zei ze met een geheimzinnige glinstering in haar ogen. Hij had zwarte veren met een groene gloed als het licht er op een goede manier opviel. Het leek net een ondervoede gier, en het dier was een lange tijd terug een soort trend geweest.

Een aantal andere leerlingen kwamen wat later ook aan waaronder Valaina Black en zijn tweelingbroer. De eerst genoemde keek hem vuil aan en hij keek spottend terug. "Jij bent hier vroeg, normaal kom je altijd pas laat aankakken",zei Daniel. "Een mens kan veranderen toch?", reageerde Dean erop. Lyra begon te praten en Dean luisterde al niet meer. Hij was te druk bezig met het staren naar de zwarte vogel die een beetje op een gier leek."Kunnen jullie me ook vertellen wat de zwarte vogel eigenlijk is", vroeg Lupin. Een paar seconde later schoof Daniel een briefje naar hem door waarop stond:

Het is een Augurei.

Dean deed het briefje weg, veilig in zijn jaszak. "Het is een Augurei", zei hij vervolgens. Ergens zag hij wat in de ogen van Lupin wat leek op verbazing.

Lyra moest toch stiekem wel een beetje lachen van binnen, door de manier waarop Valaina en Dean met elkaar omgingen, het was een haat relatie te noemen. Al was het contact tussen Lyra en Dean niet veel beter, zelfs al zaten ze in dezelfde afdeling. Ze had een vraag gesteld aan de klas over de Augurei, het was een Ierse Feniks. En was een tijdje populair geweest als huisdieren rond de jaren vijftig. Maar door hun klagelijke huil dachten mensen vaak dat het een soort voorteken van de dood was. Tot haar grote verbazing gaf Dean het antwoord, ze zag iets voor hem liggen. En keek van Daniel naar Dean, 'Dat is goed Dean, ik wist niet dat jij je boeken zowaar ook gebruikten.' zei Lyra kalm. Ze vermoeden dat Daniel het had voorgezegd, ze snapte nog steeds niet dat die twee familie van elkaar waren als je niet naar het uiterlijk keek. Want Daniel was heel anders dan Dean, en Lyra baalde er soms van dat Daniel niet in haar afdeling zat, daar kon je zonder problemen een normaal gesprek mee voeren. 'Normaal leggen leraren veel uit, en aangezien ik geen echte leraar ben, en ik geen zin heb in standaard lessen. Laat ik jullie vragen beantwoorden en zorg dat jullie je hersenen mogen gebruiken.' Legde Lyra even kort uit, zodat de leerlingen wisten hoe het bij Verzorging voor Fabeldieren voorlopig aan toe zou gaan. 'Wie kunnen mij vertellen, waar deze Feniksen bekend om zijn?' vroeg ze vriendelijk. Als Dean nu nog een goed antwoord zou geven zou Lyra echt vermoeden dat Daniel alles voor zei, want normaal was Dean nogal lui. Ze hoorde de Augrei en Feniks al een beetje bewegen in de kooi. Ze draaide zich even om met haar rug naar de klas, en deed als eerste de deur van de Augurei open. Ze stak haar hand naar binnen zodat hij er rustig op kon gaan zitten. En gooide haar arm daarna wat omhoog zodat hij kon vliegen naar een lage tak vlakbij. Daarna was het de beurt van de Feniks, maar die ging op de stenenmuur naast Lyra zitten. Beide keken ze naar de klas, ze waren ergens wel nieuwsgierig maar toch wat voorzichtiger.

Daniel had Dean een briefje gegeven met het juiste antwoord maar nu wou hij wel zelf met de eer strijken.
"De feniks z'n tranen hebben helende krachten en hij kan verdwijnen en ergens anders op hetzelfde moment verschijnen. Het lied van de feniks is magisch dat de mensen met een zuiver hart moed geeft. Ook de veren worden gebruikt als kern in toverstokken. Hij komt oorspronkelijk uit de bergtoppen van Eqypte, India en China",somde Daniel op. het kon hem niet schelen wat anderen van hem dachten, hij wist gewoon veel. Sommige mensen zijn goed met dieren anderen met koken en weer anderen met vliegen. Hij was goed in leren en onthouden. Daniel keek van Lyra naar de feniks.
"En het zijn naar mijn mening mooie dieren," voegde hij eraan toe.

Na dat hij max uit lyra handen had genomen legde hij hem op zijn hoofd. Daar bleef max wel even zitten. lyra stelde wat vragen en een van de twee lookalikes gaf antwoord. Al leek hij het eerder van zijn broer van de ravenklauw te komen. Die daarna alles over de feniks opsomde. 'laat ook wat over voor de anderen' grapte hij richting de lookalike van ravenklauw. Hij keek daarna naar de vogels die een voor een uit hun hok ontsnapte. 'hopelijk gaat de Augerei niet zingen anders blijft het hier niet droog. Of we sterven zoals men vroeger geloofde.' zij hij terwijl hij naar de vogel keek. Hij duwde max even terug op zijn kop omdat het beestje zijn evenwicht verloor en zo wat van zijn kop afdonderde.

Neville keek hoe Lyra de les gaf en hoe ze met de klas omging. Ze had kennis dat wel, maar of ze de klas onder controle zou kunnen houden? De griffoendors, de huffelpuffers en ravenklauwers had ze onder haar duim. Het probleem waren de 7e jaars zwadderaars want de rest zou anders te maken krijgen met haar vriendin. Gelukig waren er nu geen 7e jaars zwadderaars maar op het moment dat hij er niet is en ze komen opdagen dan had ze misschien een probleem.
Het was even stil en Neville stond op.
"Miss Lupos, bedankt dat ik uw les even mocht volgen. U hoord nog van mij of het schoolhoofd",zei hij vriendelijk en vervolgens liep hij weg naar het kasteel toe.